Τετάρτη, 27 Ιανουαρίου 2016

Ο βρυχηθμός της Λέαινας

Γίνεσαι κύμα, με πλημμυρίζεις

Γίνεσαι βροχή, με καθαρίζεις

Γίνεσαι λέαινα, με κατασπαράζεις

Γίνεσαι Μούσα, μου ψιθυρίζεις στίχους

Γίνεσαι μουσική συμπαντική,
εκκωφαντική απουσία
εκκωφαντική παρουσία

Γινόμαστε ένα.

Είσαι Έρωτας.


Α.Φ.



Δημήτρης Κονιδάρης, Η λύπη του έρωτα





Σ’ ακούω με όλους τους πόρους μου 
να τρέχεις σε ξένες πόλεις, με ρούχα 
χάρτινα κάνοντας ένα θόρυβο 
που προμηνύει μεγάλη θάλασσα.

Επιστρέφω στο κλειστό κύκλωμα 
της ζωής μου. Στο κανάλι σιωπή.

Ταριχευμένες κινήσεις: 
μια καρέκλα μετακινείται χωρίς λόγο, 
ένα κρεβάτι κυλάει στο δρόμο. 
Στον τοίχο προβάλλεται η ίδια 
μαγική εικόνα – δεν μπορώ 
να ξεχωρίσω τον κυνηγό –

Κοιμάσαι με στόμα γεμάτο
μυστικά και βροχές.

«Στη διάλεκτο της ερήμου», Κέδρος, 1997.

Τρίτη, 12 Ιανουαρίου 2016

Εκεί πάνω σε βρίσκει η ποίηση...

Εκεί που αναρωτιέσαι για πράγματα 
που για πρώτη φορά αντικρίζεις 
για πράγματα χιλιοειπωμένα που έχουν πια περάσει 
για πράγματα που ξαφνιάζουν κι ας γίνονται κάθε μέρα 
για πράγματα που έλεγες δε θα συμβούν ποτέ 
και τώρα συμβαίνουν μπρος στα μάτια σου
γι’ άλλα που επαναλαμβάνονται μ’ ελάχιστες παραλλαγές 
[...]
Εκεί πάνω σε βρίσκει η ποίηση.
Τίτος Πατρίκιος

Σάββατο, 2 Ιανουαρίου 2016

Virginia Woolf: Shakepseare's Sister

NEW YEAR'S DAY REFLECTIONS
 If being yourself was impossible a few hundred years ago, it is remarkable how things have started to shift in the 21st century. However, finding one own's voice and being true to oneself has always been difficult. It is not going to change, but at least in a more humane society, people should not be ashamed and tortured and driven crazy because they are different...


"Any woman born with a great gift in the sixteenth century would certainly have gone crazed, shot herself, or ended her days in some lonely cottage outside the village, half witch, half wizard, feared and mocked at. For it needs little skill in psychology to be sure that a highly gifted girl who had tried to use her gift for poetry would have been so thwarted and hindered by other people, so tortured and pulled asunder by her own contrary instincts, that she must have lost her health and sanity to a certainty. No girl could have walked to London and stood at a stage door and forced her way into the presence of actor-managers without doing herself a violence and suffering an anguish which may have been irrational — for chastity may be a fetish invented by certain societies for unknown reasons — but were none the less inevitable. Chastity had then, it has even now, a religious importance in a woman’s life, and has so wrapped itself round with nerves and instincts that to cut it free and bring it to the light of day demands courage of the rarest. To have lived a free life in London in the sixteenth century would have meant for a woman who was poet and playwright a nervous stress and dilemma which might well have killed her. Had she survived, whatever she had written would have been twisted and deformed, issuing from a strained and morbid imagination. "
Virginia Woolf, A room of one's own